English English
7 tysięcy firm, blisko 3 miliony zatrudnionych
Zakładki 1

Wyszukiwarka

Strona główna Opinie ekspertów
Zakładki 3
zakladki_video

Opinie ekspertów

DRUKUJ

Dlaczego strategia Komisji Europejskiej nie przynosi efektów

30-01-2014

Komisja Europejska od kilku lat dąży do zwiększenia udziału przemysłu w unijnym PKB do 20%, a poprawa warunków do rozwoju przedsiębiorczości stanowi jedną z siedmiu inicjatyw przewodnich, służących do realizacji strategii Europa 2020. Jakie są efekty realizacji tej strategii? Ekspert Pracodawców RP Piotr Wołejko przypomina, że udział przemysłu w unijnym PKB spada i ledwo przekracza 15%.

 

Dlaczego strategia Europa 2020 – podobnie jak jej poprzedniczka, Strategia lizbońska – nie przynoszą spodziewanych rezultatów? Dzieje się tak z powodu schizofrenicznej polityki Komisji Europejskiej. W jej ramach funkcjonują liczne Dyrekcje Generalne, którymi zawiadują poszczególni komisarze. Dyrekcje te są niczym udzielne księstwa, które wręcz chełpią się tym, że – zamiast stworzyć wspólne i kompleksowe strategie – realizują własne, wąsko pojmowane inicjatywy. Dokument Europa 2020 tylko teoretycznie zaprzecza takiemu stanowi rzeczy. Pozornie przedstawia spójną wizję, której można w zasadzie przyklasnąć i ją realizować. Niestety okazuje się, że jest to zlepek pomysłów, które wzajemnie się wykluczają. Podstawowym przykładem może tutaj być polityka energetyczno-klimatyczna, która podnosi ceny energii dla obywateli i przemysłu, a więc osłabia siłę konsumpcyjną społeczeństwa oraz konkurencyjność firm europejskich. Mimo to polityka klimatyczna jest nieustannie przedstawiana jako jeden z głównych motorów wzrostu unijnej gospodarki.

 

W odbudowie europejskiego przemysłu nie pomaga także nadaktywność regulacyjna unijnych instytucji. Zapowiedzi zmniejszenia liczby barier i ograniczenia kosztów wynikających z prawa UE można włożyć między bajki. Fakty są takie, że z roku na rok przybywa regulacji – także takich, które uderzają w bardzo wąskie grupy przedsiębiorców. W oczywisty sposób zaburza to i ogranicza konkurencję na jednolitym rynku. Wszelkie inicjatywy typu smart regulation nie sprawdzają się nawet wtedy, gdy są realizowane. Na miejsce eliminowanych z trudem barier niemal natychmiast pojawiają się bowiem nowe.

 

Zwiększenie udziału przemysłu w unijnym PKB do 20% to ambitny i słuszny cel. Kryzys finansowy pokazał, że gospodarki z mniejszym udziałem przemysłu radziły sobie gorzej od tych, w których przemysł nadal odgrywa znaczącą rolę. Każde miejsce pracy w przemyśle przyczynia się do utworzenia nawet dwóch etatów w sektorach pokrewnych. Co więcej, to sektor przemysłowy dominuje w zakresie wydatków na badania i rozwój, a przez to odgrywa kluczową rolę w zwiększaniu innowacyjności gospodarki. Bez poszerzenia udziału przemysłu w PKB nie ma raczej mowy o osiągnięciu kolejnego strategicznego celu UE, czyli zwiększenia udziału nakładów na B+R do poziomu 3% PKB. Jednak aby to zadanie zrealizować, potrzeba więcej konsekwencji i spójnej wizji – a na to się w Brukseli nie zanosi.

 

Piotr Wołejko, ekspert Pracodawców RP